Τράπουλα ράζα

“Ο Ροναλντίνιο”, επισήμανε ενημερωτικό ημέιλ καλού μου φίλου, “διασκέδασε παρέα με τους φίλους του Αντώνη Ρέμο και Μάρκο Σεφερλή στο κέντρο που τραγουδάει ο αγαπημένος του Νίκος Βέρτης.”

Βαρυσήμαντη είδηση.  Αλλά της έκλεψε τη δόξα η διαφήμιση που χώθηκε σφήνα αμέσως μετά:

Μετρήσεις

Για βαθιά φιλοσοφικά ερωτήματα μετράει περισσότερο η σκέψη παρά η απάντηση. Χτες η σκέψη μου μέτρησε πάλι:

“Are girls like boys?”

“Do girls like boys?”

Are-Do όλα τα λεφτά.  Πασίγνωστο κλισέ, άλλωστε:

Λογικά

Ο λόγος για τον οποίο γράφω είναι περίπου 1,62 προς 1.  Για την ακρίβεια, ένα συν ρίζα πέντε, διά δύο.  Θυμάμαι ακόμα την γεωμετρική κατασκευή του με κανόνα και διαβήτη. Έτσι, χωρίς ιδιαίτερο λόγο.  Αν και υποσυνείδητα φοβάμαι μην ξεχάσω ποτέ και μου ανέβουν χοληστερίνη, ζάχαρο και πίεση, ή πέσουν μαλλιά και δόντια – και βάλε. 

Οπότε θυμάμαι. 

Φυσικά φαινόμενα

Οι Νορβηγοί διοργανωτές είχαν κανονίσει να με παραλάβει ταξί, ώστε να αρχίσω έγκαιρα την ομιλία μου στο συνέδριο, μόλις 75 λεπτά αφότου θά ‘βγαινα από τ’ αεροπλάνο.  Θέμα:  Μεταφορά φυσικού αερίου με βαπόρια. 

Στη διαδρομή έπιασα κουβεντούλα με τον οδηγό:  Υβριδικά ταξί και περιβάλλον.  Καθώς ψιλονύσταζα, χάζευα κάτι σφραγίδες, υπογραφές και νούμερα σε μια καρτέλα δίπλα στο ταξίμετρο, ώσπου

Όταν κοιτάς από ψηλά

Είχα βυθιστεί όλη μέρα χαζεύοντας μαρμαρωμένος τα Ελγίνεια, και παραλίγο να χάσω την ανταπόκριση:  Βραδυνή πτήση Λονδίνο-Λάρνακα, για τα βαφτίσια της κόρης μου στην Λεμεσό.

Το Αίρμπας άνετο.  Ξάπλωσα και χαλάρωνα.  Μάγχη, Άλπεις, από ψηλά.  Tέσσερα χρόνια αναγκαστικά χωρίς Ελλάδα – περίεργο, δεν μού ‘χε λείψει.  Δουλειά, οικογένεια, τρέξιμο…

Ξαφνικά,

Στην παραλία της Φλώριδας

Όλοι είχαν παρατσούκλια στο χωριό του πατέρα μου.  Μικρός άκουγα ιστορίες για ήρωες όπως ο Μπαρόλος, ο Καρκαβίλας, ο Μπλατσάρας, ο Μπουρίγας, κι ο θρυλικός Ζοροβάβελ, κι αναρωτιόμουν ποιοί νά ‘ταν στ’ αλήθεια.

Θυμάμαι που μ’ είχε αγγαρέψει η θεία μου κάποτε να πάω ένα πεσκέσι στο εστιατόριο του Καρκαβίλα:  “Εξοχικόν Κέντρον ‘Η Φλώριδα’, Π. ΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ“.  Αχά! 

Η Φλώριδα

Αστυνομική τριλογία, Μέρος 3ο και τελευταίο: “Οδική βοήθεια”

- Στο προηγούμενο, Μέρος 2o:  "Ο Αστυνόμος Σορκ"

Άφησα τον μουσακά να τραβήξει όλη νύχτα και το πρωι ήταν ότι έπρεπε.  Τον πήρα και τραβήξαμε παρέα για το Τμήμα.  Ήξερα τα κατατόπια πλέον.  Στον Σορκ καρφωτός.

“Ενδέχεται

Χωρίς κανέλλα

Δεν περίμενα ποτέ αυτόν τον κόμπο στον λαιμό.  Θαυμασμό, δέος, ίσως.  Αλλά τέτοια συγκίνηση;

Τα μάτια μου σκαρφάλωναν σε τοίχους και κολόνες, άγγιζαν τις αψίδες.  Κοίτα, δυο ημιθόλια!  Κι από πάνω… Η οροφή;  Όχι, πάλι ημιθόλια…κι άλλα ψηλότερα.  Τί ‘ν’ αυτό, στην κορφή;  Α, ο μεγάλος θόλος!  Πώς αιωρείται στο φως εκεί πάνω; 

Άρχισα να βλέπω

Παραμύθι –μύθι –μύθι

Ήταν από τις πρώτες λέξεις που είχα μάθει μικρός:  “Γιακυνήγι”.  Έτσι απαντούσε η μάνα μου όταν την ρώταγαν πού έλειπε ο πατέρας μου.  Μονολεκτικά. 

Σε μέρη σαν το Γιακυνήγι, εξωτικά, φανταζόμουν κι εγώ να μεγαλουργούν οι ήρωες των παραμυθιών που παράγγελνα στον πατέρα μου.  Στο πιο αγαπημένο μου παραμυθάκι είχα παραγγείλει παιδάκι, λιοντάρι, βέσπα, και Γιακυνήγι:

Ένα παιδάκι

Αστυνομική τριλογία, Μέρος 2o: “Ο Αστυνόμος Σορκ”

- Στο προηγούμενο, Μέρος 1ο: "Κουαρτέτο για μουσακά"

Εμφανίστηκα πρωί-πρωί στο Τμήμα.

“Το αυτοκίνητό σας μπλέχτηκε σε μια ληστεία χτες” μου ανακοίνωσε με αυστηρό βλέμμα ο Αστυνόμος Σορκ.

“Μου το κλέψανε;