Επιστροφή στις ρίζες

Στα 1500-κάτι, κάποιος Μπολονέζος ονόματι Μπομπέλλι βάλθηκε να λύσει την κυβική εξίσωση χρησιμοποιώντας ριζικά, με τον τύπο .

Κόλλησε όμως:  Πόσο κάνει αυτό το ;

Ούτε κάνει, ούτε , γιατί και και κάνει , όχι . 

With a little help from my friends

Το γεγονός είναι πλέον πασίγνωστο:  Είμαι φίλος της γυναίκας μου.  Έτσι δήλωσε το Facebook τις προάλλες: 

“Μιχάλης Νικολάου and Elena Katsandri-Nikolaou are now friends.” 

Στο μέτρημα πάλι

Το συμβούλιο για το νέο πρότζεκτ της εταιρίας είχε τραβήξει κάνα δίωρο – έτσι μού φάνηκε – κι ήρθε ώρα για καφέ:  Εσπρέσσο Βερόνα, βρασμένος αριστοτεχνικά σε Μπιαλέτι από τον Ιταλό συνεργάτη – γεννημένο το 1979, όπως είπε.  Δηλαδή, κάπου θά ΄πρεπε να τελειώνει το δημοτικό φέτος, αλλά…πώς μπερδεύτηκα έτσι; 

Αναπολώντας

Στα πρώτα μου Χριστούγεννα στην Αμερική βρέθηκα στην Πολωνία:  Poland, NY. 

Με είχε δεί πρωτύτερα η μητέρα του συγκάτοικού μου που ήμουν χαμένος στο διάστημα – άρτι αφικόμενος εξ Ελλάδος για μεταπτυχιακά – κι είπε η χριστιανή να με φιλοξενήσουν στις διακοπές.  Έτσι, από φιλότιμο.

Πόλαντ, λοιπόν.  Βυθισμένη στο χιόνι.  Δάση, κάτασπροι αγροί, σπιτάκια

Τράπουλα ράζα

“Ο Ροναλντίνιο”, επισήμανε ενημερωτικό ημέιλ καλού μου φίλου, “διασκέδασε παρέα με τους φίλους του Αντώνη Ρέμο και Μάρκο Σεφερλή στο κέντρο που τραγουδάει ο αγαπημένος του Νίκος Βέρτης.”

Βαρυσήμαντη είδηση.  Αλλά της έκλεψε τη δόξα η διαφήμιση που χώθηκε σφήνα αμέσως μετά:

Μετρήσεις

Για βαθιά φιλοσοφικά ερωτήματα μετράει περισσότερο η σκέψη παρά η απάντηση. Χτες η σκέψη μου μέτρησε πάλι:

“Are girls like boys?”

“Do girls like boys?”

Are-Do όλα τα λεφτά.  Πασίγνωστο κλισέ, άλλωστε:

Λογικά

Ο λόγος για τον οποίο γράφω είναι περίπου 1,62 προς 1.  Για την ακρίβεια, ένα συν ρίζα πέντε, διά δύο.  Θυμάμαι ακόμα την γεωμετρική κατασκευή του με κανόνα και διαβήτη. Έτσι, χωρίς ιδιαίτερο λόγο.  Αν και υποσυνείδητα φοβάμαι μην ξεχάσω ποτέ και μου ανέβουν χοληστερίνη, ζάχαρο και πίεση, ή πέσουν μαλλιά και δόντια – και βάλε. 

Οπότε θυμάμαι. 

Φυσικά φαινόμενα

Οι Νορβηγοί διοργανωτές είχαν κανονίσει να με παραλάβει ταξί, ώστε να αρχίσω έγκαιρα την ομιλία μου στο συνέδριο, μόλις 75 λεπτά αφότου θά ‘βγαινα από τ’ αεροπλάνο.  Θέμα:  Μεταφορά φυσικού αερίου με βαπόρια. 

Στη διαδρομή έπιασα κουβεντούλα με τον οδηγό:  Υβριδικά ταξί και περιβάλλον.  Καθώς ψιλονύσταζα, χάζευα κάτι σφραγίδες, υπογραφές και νούμερα σε μια καρτέλα δίπλα στο ταξίμετρο, ώσπου

Όταν κοιτάς από ψηλά

Είχα βυθιστεί όλη μέρα χαζεύοντας μαρμαρωμένος τα Ελγίνεια, και παραλίγο να χάσω την ανταπόκριση:  Βραδυνή πτήση Λονδίνο-Λάρνακα, για τα βαφτίσια της κόρης μου στην Λεμεσό.

Το Αίρμπας άνετο.  Ξάπλωσα και χαλάρωνα.  Μάγχη, Άλπεις, από ψηλά.  Tέσσερα χρόνια αναγκαστικά χωρίς Ελλάδα – περίεργο, δεν μού ‘χε λείψει.  Δουλειά, οικογένεια, τρέξιμο…

Ξαφνικά,

Στην παραλία της Φλώριδας

Όλοι είχαν παρατσούκλια στο χωριό του πατέρα μου.  Μικρός άκουγα ιστορίες για ήρωες όπως ο Μπαρόλος, ο Καρκαβίλας, ο Μπλατσάρας, ο Μπουρίγας, κι ο θρυλικός Ζοροβάβελ, κι αναρωτιόμουν ποιοί νά ‘ταν στ’ αλήθεια.

Θυμάμαι που μ’ είχε αγγαρέψει η θεία μου κάποτε να πάω ένα πεσκέσι στο εστιατόριο του Καρκαβίλα:  “Εξοχικόν Κέντρον ‘Η Φλώριδα’, Π. ΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ“.  Αχά! 

Η Φλώριδα