Στο μέτρημα πάλι

Το συμβούλιο για το νέο πρότζεκτ της εταιρίας είχε τραβήξει κάνα δίωρο – έτσι μού φάνηκε – κι ήρθε ώρα για καφέ:  Εσπρέσσο Βερόνα, βρασμένος αριστοτεχνικά σε Μπιαλέτι από τον Ιταλό συνεργάτη – γεννημένο το 1979, όπως είπε.  Δηλαδή, κάπου θά ΄πρεπε να τελειώνει το δημοτικό φέτος, αλλά…πώς μπερδεύτηκα έτσι;  Πώς χάνω τόσο την αίσθηση του χρόνου τελευταία;  Τώρα μόλις δεν ήταν οι Ολυμπιακοί στην Αθήνα;  Και το Υ2Κ;  Η πρόσφατη άφιξή μου στην Αμερική…τι λέω, έχω πλέον περισσότερα χρόνια εδώ απ’ ότι στην Ελλάδα…  Πρέπει να μετράω, φαίνεται.  Σαν τον Θιοφάνη, δεινή καφενόβια φιγούρα στις ιστορίες του πατέρα μου.  Μέτραγε ο ίδιος επιμελώς τους πόντους του στη δηλωτή, γιατί, όπως έλεγε, δεν εμπιστευόταν κανέναν αντίπαλο.  Κι οι συμπαίχτες του συμφωνούσαν:  “Μέτρα Θιοφάνη!  Πάν μέτρον άριστον.”

Επιμύθιο:  Μετρημένος, αλλά όχι πάντα.