“Εβδομάδα των Παθών” ήταν κυριολεκτικά για τον αδερφό μου και μένα όταν μεγαλώναμε.
Εντάξει, είχαμε διακοπές, ταξιδάκι στο χωριό, μικροδωράκια και τα συναφή, αλλά να: φόραγα κάτι στενά κατακαίνουργια λουστρίνια που με σφάζανε κάθε βράδυ όρθιο στην Λειτουργία. Δεν γινόταν να κάτσουμε. Έψελνε ο θείος μου, Μεγαλοβδομάδα γαρ, οπότε στεκόμαστε κι εμείς δίπλα του, σοφία ορθοί. Μετράγαμε τα Δώδεκα Ευαγγέλια ένα-ένα. Η πρώτη ανακούφιση ερχόταν με την περιοδεία του Επιτάφιου στο χωριό: Περπάτημα, και κοβόταν ο πόνος απ΄ την ορθοστασία.
Για νάρθει – επιτέλους – Ανάσταση!
“Αναστάσεως ημέρα…” ο πρωτοψάλτης της Λαμπρής, με μια ιδιαίτερα χαρακτηριστική φωνή. Την θυμόμουν καιρό, όπως και τα στενά λουστρίνια μου, ώσπου με ξάφνιασε μια ίδια, χρόνια πολλά μετά, στο μακρινό Χιούστον.
“Λες;” σκέφτηκα.
Βέβαια – ήταν ο γιός του!
Επιμύθιο: Καλό Πάσχα!
Πόσο τυχερή είμαι να ξεκινήσω την “Αναστάσεως ημέρα” μου διαβάζοντας: “Μέγας εί Κύριε…”
Χριστός Ανέστη!
Αληθώς!
Χρόνια πολλά (από καρδιάς) και Χριστός Ανέστη (με κάθε επιφύλαξη)
…σαν την παλιά διαφήμιση (για μοσχοσάπουνο ήτανε;)
“Αφήστε τους ν’ αναρωτιώνται!”
Χρόνια Πολλά και πάλι.